Petra leży 200 km na południe od Ammanu w Dolinie Mojżesza. Widok wyrzeźbionych skał otaczających miasto naprawdę robi wrażenie. 2000 tys. lat temu zbudował je starożytny lud Nabatejczyków. Jordania to pustynne państwo więc Nabatejczycy, nie mając dostępu do drewna wpadli na genialny pomysł - wszystkie budowle, pomieszczenia wykuli w skałach. Mieszkały tu tysiące ludzi! Podobno budowa Petry trwała 200 lat.
Wszyscy Jordanię kojarzą z Petrą. Zaręczam jednak, że Mała Petra /mimo, że jest o wiele, wiele mniejsza/ jest nie mniej urokliwa. Jest tu bardziej kameralnie, trafia tu zdecydowanie mniej turystów, ogląda się te wspaniałości po prostu przyjemnie :)
Dlatego, że miało być tanio, a wyszło drogo ;) Dlatego, że chciałam zobaczyć Petrę, pustynię Wadi Rum i wykąpać się w Morzu Martwym. Wszystko to zobaczyłam, ale tłum ludzi odbierał radość zwiedzania. Wybrałam Jordanię również dlatego, że kiedy u nas było zimno - tam mogłam się wygrzać...hehe, zmarzłam tam często okrutnie ;) Marudzę jak zawsze? Może troszeczkę ;)) Absolutnie nie żałuję tego pobytu. Poleciałam jak zawsze z grupą fantastycznych ludzi, dzięki którym ten wyjazd zapamiętam na długo, oczywiście pozytywnie :))
Bardzo mało wyjeżdżam w tym roku, bardzo mało robię zdjęć. Przyczyn znajdzie się trochę, ale chyba tą najważniejszą jest jakieś zniechęcenie, znużenie... Trochę pecha w tym wszystkim też jest, miał być wylot do Gruzji, a skończyło się na Pieninach. Nie szkodzi :) Górki są fajne, ale ja już lepiej niczego planować nie będę :))
Kiedy wspomina się o Pieninach, każdy od razu ma na myśli Trzy Korony, Wysoką, Wąwóz Homole czy Sokolicę. Myślę, że Wysoki Wierch jest niedoceniany i jestem tym faktem bardzo zdziwiona. Chociaż...może to i dobrze bo ludzi na szlaku było bardzo mało :)
Kilka dni w górach...wiecie, że je uwielbiam :) W kwietniu udało mi się wyrwać na całe 5 dni! Krótki urlop z córką - leniuchowanie w termach, spacery po dolinkach...potrzebowałam tego czasu na regenerację, po prostu musiałam odpocząć. Tak to już jest, że kiedy masz już urlop zaplanowany, nie masz wpływu na pogodę - ta nas nie rozpieszczała. Identycznie było podczas mojego poprzedniego pobytu w Zakopanem w listopadzie - gór wtedy praktycznie nie było widać.
Po kilku miesiącach przerwy, w końcu wybrałam się z aparatem na zdjęcia. Jesień już się kończy, a mi aż wstyd...żadnego ujęcia! Dzień był słoneczny, piękny więc nie ma na co czekać. Pamiętam jedną ścianę zamku całą porośniętą bluszczem - miałam nadzieję na piękne, kolorowe ujęcia. Docieramy na miejsce...co za pech! Wokół zamku rusztowania, trwa remont. No cóż...mam nauczkę za to, że czekałam do ostatniej chwili pięknej jesieni
Kilkudniowe safari jest świetną przygodą, ale jest też bardzo męczące. Chcieliśmy kilka dni odpocząć i po prostu nic nie robić, nic nie musieć.
Ostatnia noc w Kati Kati...znowu w nocy słychać było hieny. Żal nam opuszczać Serengeti...bardzo żal. Wiemy, że przed nami jeszcze zwiedzanie krateru, ale w głowie już zaświeciło się światełko, że zbliża się koniec tej podróży. Niestety, nie da się zatrzymać czasu. Z campu wyjechaliśmy bardzo wcześnie, przed nami spory kawałek drogi. Jedziemy przez cały czas z otwartym dachem ciągle obserwując zwierzęta...one ciągle tam są! :)) Machamy im na pożegnanie i zjeżdżamy już wąską drogą na dno krateru w NgoroNgoro.
